Categorieën
Kinderen

Sneeuwvrij

Disclaimer: dit artikel is een persoonlijke uiting van al mijn frustraties van de afgelopen periode met thuisonderwijs. Ben jij een lieve, hardwerkende, gevoelige meester of juf, dan kun je misschien beter niet doorlezen.

Want thuisonderwijs.

Thuisonderwijs?

Dat je voor de tweede keer in een jaar tijd weer geconfronteerd wordt met een schoolsluiting. Dat je drie kinderen thuis hebt, in drie verschillende leerjaren van de basisschool. Dat je je baan hebt opgezegd tijdens de eerste sluiting, omdat het bestuur mensen met maar één vitaal beroep niet wilde toelaten tot de noodopvang. Dat je stapels met boeken kan ophalen op school en een weektaak krijgt gemaild, en dat je altijd een berichtje mag sturen als je vragen hebt. Maar als je dat dan doet, dat je dan een linkje krijgt naar een YouTube filmpje van een andere leerkracht op een andere school, en verder niks. Dat je verhalen hoort van kinderen die iedere dag meerdere keren digitaal onderwijs krijgen van hun leerkracht, maar dat jouw eigen kinderen blij moeten zijn dat ze elke week een keertje een kringgesprek kunnen voeren. Dat je álle instructies zelf moet geven als ouder. En dat je dus, na die tweede schoolsluiting, zó goed thuis bent in de methodes van groep 4, 6 en 8, dat een carrièreswitch naar het onderwijs een reële optie lijkt. Dat je eigenlijk flink baalt dat het schoolbestuur en de directie blijkbaar helemaal geen visie en beleid hebben op deze schoolsluiting, anders dan elke leerkracht zelf te laten beslissen of en hoe die digitaal contact aanbiedt. En dat in de media de ouders dan de schuld krijgen van de ontstane achterstanden, omdat die niet de juiste vaardigheden hebben. Dat je kinderen meermaals in huilen uitbarsten van verdriet omdat ze zó graag naar school willen. En dat ze op de tafel dansen als ze horen dat het eindelijk weer mag.

Dat dat eerder genoemde schoolbestuur dan wél heel vroeg op de zondag al beslist dat alle scholen op maandag gesloten blijven, terwijl pas net de eerste sneeuw valt en er helemaal geen sprake is van code rood op de maandag. Terwijl alle leerkrachten te voet of met eigen vervoer kunnen komen. Terwijl álle maar dan ook álle vitale sectoren gewoon doordraaien.

Dat die stomme schoolbesturen en onderwijsbonden blijkbaar alleen maar cruciaal willen zijn als het hún uitkomt. En dat ze verstek laten gaan op het moment dat ze kunnen laten zien waar ze voor staan.

Argh! Ik geloof niet dat ik eerder zo boos en teleurgesteld ben geweest. Dus ik luchtte mijn hart bij de directie en haalde diep adem, voor ik me weer tot de kinderen wendde. Die, wat later dan verwacht, deze week alsnog juichend naar school gingen <3.

Laten we hopen dat dit de laatste keer was!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *