Categorieën
Gezondheid

Huidhonger

Jaren geleden deden we een uitstapje. Mijn vader, mijn broer en zus en hun partners, en mijn man en ik. Het was warm en we liepen grote afstanden door de stad. Ik was hoogzwanger van onze tweede; mijn vader een verstokt roker met de bijbehorende conditionele problemen. Het resultaat zie je op de foto: we sleepten elkaar hand in hand de trappen op.

Nu mag dat niet meer. Al een héle tijd wordt ons inmiddels op het hart gedrukt om anderhalve meter afstand te houden van de mensen om ons heen, ons eigen huishouden uitgezonderd. Ik ben geen enorme knuffelkont: ik ervaar het bijvoorbeeld als een zegen dat het nu niet aan de orde is om de eerste dagen van het jaar dagelijks een dozijn collega’s de beste wensen over te brengen met een hand en drie zoenen. Dat mis ik niet. Maar ik besef me goed dat ik in de gelukkige positie ben dat ik een echtgenoot heb, en drie kinderen, die samen ruimschoots voorzien in mijn behoefte aan lichamelijk contact. Als je alleen woont, of juist wél een enorme knuffelkont bent, dan kan ik me voorstellen dat het enorm lastig is om al zolang allerlei kleine en grote aanrakingen te moeten missen.

Ook in wetenschappelijk onderzoek is er steeds meer aandacht voor het verband tussen aanrakingen en welzijn, lees bijvoorbeeld hier. Wellicht kan dat ook mede verklaren waarom veel mensen tijdens de eerste lockdown een huisdier hebben aangeschaft. Om tóch een beetje te kunnen knuffelen.

Herken jij de term huidhonger?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *