Categorieën
Geld

Leefstijlinflatie

Leefstijlinflatie; dat was lange tijd wel een dingetje voor ons hoor. Het gegeven dat mensen meer gaan uitgeven naarmate hun inkomsten stijgen. Wij waren ons er helemaal niet bewust van, in onze jongere jaren ging dat vanzelf. Het bovenstaande geknutselde grafiekje laat ongeveer zien hoe dat er voor ons uitzag, waarbij de groene lijn onze inkomsten vertegenwoordigt en de rode lijn (vanzelfsprekend) voor de uitgaven staat.

We gingen samenwonen in 2002 (19 jaar oud was ik, mijn vader heeft het er nóg moeilijk mee 🙂 ). Ik studeerde, mijn partner werkte al. In het begin hielden we onze financiën gescheiden maar al snel kozen we ervoor om alles samen te delen. Of dus eigenlijk; om ons “niks” samen te delen, want onze bankrekeningen waren niet bepaald goed gevuld. Ik had een bijbaan en met het inkomen van mijn partner erbij konden we de huur van het appartementje betalen en de andere vaste lasten. Het beetje dat overbleef maakten we op.

In 2005 studeerde ik af en had al direct een baan. Je ziet het in de grafiek: een forse stijging van onze inkomsten! Lekker joh, allebei fulltime aan het werk. In theorie hadden we toen onze spaarrekening flink kunnen spekken. Maar daar komt leefstijlinflatie om de hoek kijken: we kochten onze eerste woning, vaste lasten stegen, en al snel gaven we alles wat daarna overbleef “gewoon” uit. Met terugwerkende kracht doet het wel eens pijn: het waren geen bijzondere, waardevolle voorwerpen of ervaringen waar we ons geld aan spendeerden. Sterker nog, we hebben geen idee meer. Veel nieuwe kleding, gadgets en prullaria voor in huis die allang weer zijn verdwenen, vaak uit eten en “even” naar het Zweedse warenhuis waar ik aan de kassa dan toch weer een flink bedrag afrekende zonder met mijn ogen te knipperen. We waren jong en onbezonnen, zullen we maar zeggen.

Het was met dit losbandige uitgavenpatroon helemaal niet moeilijk om een beetje te besparen toen we voorzagen dat onze inkomsten wat zouden dalen, met de komst van ons eerste kind in 2009. Wat minder werken, opvangkosten erbij, maar we konden onze uitgaven naar beneden brengen omdat we het van tevoren zagen aankomen en omdat de lieve huilbaby met zijn gebroken nachten toch automatisch betekende dat we er wat minder makkelijk op uit trokken om geld uit te geven.

Alles in orde, zou je denken! Tweeverdieners met kind in een mooie koopwoning. Twee auto’s voor de deur. Een huis vol spullen. Elk jaar op vakantie. Maar de hypotheek was grotendeels aflossingsvrij en met een relatief hoge rente van 4.5%. We hadden nog niets afgelost. Sterker nog; we hadden nog een extra bouwdepot geopend voor een aanbouw. Doordat de woningwaarde daalde vanwege de crisis, stond ons huis onder water. Ondertussen stonden we op de lopende rekening regelmatig rood. Niet omdat we niet konden rondkomen, maar gewoon omdat we slordig met ons geld omsprongen en maar weinig planden als het op uitgaven aankwam. Daar maakten we ons geen moment druk om. Leefstijlinflatie had ervoor gezorgd dat we onze uitgaven precies hadden aangepast aan onze inkomsten.

We hadden het goed voor elkaar. Dachten we. We verhuisden begin 2014, vlak na de geboorte van ons derde kind, naar een grotere woning. Maar zie je wat er dan gebeurt in de grafiek? Een forse, onverwachte daling in onze inkomsten. Het bedrijf waar mijn man werkte ging door de crisis failliet. Dag, inkomsten! En een paar maanden later bleek de zorgorganisatie waar ik toen werkte, óók in zwaar weer te verkeren; mijn baan werd geschrapt. Zo zag het er onverwacht op financieel gebied heel somber uit voor ons, want onze uitgaven waren nog steeds gebaseerd op dat dubbele inkomen. Wat een stress! Want aan de meeste van die dure lasten zaten we best een tijdje vast.

Toen ging écht de knop om. We verdiepten ons in boeken en blogs en lazen onder andere het gratis boek “Je geld of je leven” (aanrader!). Elke maand rente betalen omdat je niet let op de roodstand op je rekening, is dat nou nodig? Dure telefoonabonnementen, tijdschriften, grote dure auto’s: stuk voor stuk “kleine” bedragen die bij elkaar optelden tot een enorme som aan terugkerende lasten. Abonnementen werden opgezegd, ons boodschappenbudget gehalveerd. Alle lasten werden beoordeeld: is het echt nodig? En zo ja: kan het dan niet goedkoper? We gingen op zoek naar ons “comfortabel minimum”: het minimale bedrag dat we nodig hebben om elke maand onze lasten te kunnen betalen en een beetje comfortabel te kunnen leven, zónder gedachteloos te gaan uitgeven wat er binnenkomt. Maar je ziet in de grafiek dat het best even heeft geduurd voor we die hoge lasten echt lekker naar beneden konden brengen. Daar zit wat vertraging in. Méér gaan uitgeven, blijkt makkelijker te zijn dan mínder gaan uitgeven.

Gelukkig vond ik direct weer een nieuwe baan. Mijn man was inmiddels een eigen bedrijf begonnen, en dat ging na een tijdje ook lekker lopen. Maar het kwartje was gevallen bij ons: aan leefstijlinflatie wilden we niet nog een keer ten prooi vallen. En hoewel het best een moeilijke tijd was, ben ik héél dankbaar voor die les. Want sindsdien hanteren wij het comfortabel minimum voor onze uitgaven en blijft er geld over. Ondanks dat we nooit grootverdieners zijn geweest, konden we onze spaarrekening vullen en de hypotheek voor een groot deel aflossen (daarover later meer, in een ander blog). Dat bracht onze lasten, en dus ons “comfortabel minimum”, nog verder naar beneden.

Heb jij ook last van leefstijlinflatie? En wil je er meer over weten of beter nog; er vanaf? Dan raad ik je van harte aan om dat boek te lezen. Het kost niets, en kan je op de lange termijn veel opleveren. Meer dan geld alleen 🙂

3 reacties op “Leefstijlinflatie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *