Categorieën
Werk

Thuisblijfmensen

Ik ben nu “thuisblijfmoeder”, zoals dat genoemd wordt. Rare term eigenlijk. Want ik heb nu geen werk betaalde baan. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik altijd maar thuis blijf. En sterker nog, dankzij Covid-19 zijn er tegenwoordig heel veel “thuisblijfmensen”, betaalde baan of niet.

Maar een veelgemaakte denkfout is natuurlijk dat een “thuisblijfouder” geen werk heeft. Ik zeg het zelf ook steeds: “ik werk momenteel niet”. Wat is dat eigenlijk, werk?

De dikke van Dale zegt er dit over:

werk (het; o)

1het werken; = arbeid: aan het werk gaante werk stellen werk geven

2moeite, inspanning: werk van iets maken (veel) moeite voor iets doen

3(meervoud: werken) daad

4(meervoud: werken) hetgeen voortgebracht is, m.n. door de geest: een werk van Vondel

5(meervoud: werken) (België) plaats waar gewerkt wordt: verboden op het werk te komen

Nou, ik kan je vertellen dat zorgen voor huishouden en kinderen mij veel meer moeite en inspanning kost dan mijn betaalde baan ooit gedaan heeft. Mijn werk als psycholoog vond ik altijd een makkie, vergeleken met gebroken nachten, borstvoeding op verzoek, boodschappen doen met weglopende peuters… Om het maar niet te hebben over thuisonderwijs aan drie kinderen tegelijk; dát is pas hard werken. Ik maak een diepe buiging voor alle onderwijzers van ons land!

Dus… ook zonder baan is er nog werk te doen. Maar géén betaalde arbeid meer. En da’s gek hè, wat dat doet met je hoofd. Het beleid van de overheid is erop gestoeld te zorgen voor een toename van de arbeidsparticipatie. Lees bijvoorbeeld maar eens hier, de doelstelling in de begroting van 2012 was om in 2020 een arbeidsparticipatie te bereiken van 80%. Die toename is nodig om ons model van economische groei in stand te houden. Mensen denken vaak dat dit gaat over emancipatie: de meeste campagnes richten zich namelijk op het toenemen van de arbeidsparticipatie van vrouwen. Dat is echter simpelweg omdat daar de meeste winst te behalen is; vrouwen werken gemiddeld minder (uren) dan mannen. Het beleid heeft niets te maken met gelijke kansen voor mannen en vrouwen maar draait puur om het vergroten van de totale hoeveelheid gewerkte uren. Om die hoge arbeidsparticipatie te bereiken is het belastingstelsel zo ingericht dat arbeid gestimuleerd wordt. Voor éénverdieners is de belastingdruk tot wel zeven keer zo hoog als voor tweeverdieners met hetzelfde inkomen (bron). Campagnes zijn er al jaren op gericht om zoveel mogelijk mensen, zoveel mogelijk uren betaalde arbeid te laten verrichten. Dus het opzeggen van een goede, stabiele, betaalde baan, voelt dan als varen tegen de stroom in.

Mijn ouders zijn van de babyboomgeneratie, en toen was het nog veel meer gebruikelijk dat er een ouder thuis was. Zo ook in mijn gezin: mijn moeder was thuis. Ik had daar geen mening over, nog steeds niet; zo was het gewoon. Maar als het mezelf betreft dan schieten er allerlei veroordelende, irrationele gedachten door mijn hoofd: “een goede studie weggegooid”… “je bent lui als je thuis blijft”… “dat moet je toch niet willen, financieel afhankelijk van je man”… “een schande voor al die vrouwen die gevochten hebben voor hun recht om te werken”… Ik ben mijn eigen grootste vijand, ondanks dat nu thuis zijn voor de kinderen iets is wat ik zelf echt heel graag wil, iets wat ik echt belangrijk vind.

Goed geïndoctrineerd dus, door dat overheidsbeleid. Of misschien is het gewoon wennen; ik heb tenslotte de afgelopen 22 jaar onafgebroken in loondienst gewerkt. Hier zijn voor mij in ieder geval nog genoeg kleine stapjes te zetten, nadat ik heb uitgevogeld welke richting ik op wil. En daarbij scheelt het dat we in 2020 bijna allemáál “thuisblijfmensen” zijn!

Heb jij wel eens een tijd zonder betaalde baan gezeten en wat vond je daarvan?

3 reacties op “Thuisblijfmensen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *